Nummer 392, september - oktober 2008
In een weekendeditie van de Limburgse Gazet lazen wij een droomervaring.
Jordy Hellenbrand (IVA’02) en Masterclass, voor enkele dagen bij zijn ouders in Brunssum, lacht bescheiden.
De uitdaging aan een auto te sleutelen begon toen Hellenbrand van zijn vader een oude auto kreeg waar hij zich op technisch vlak helemaal op mocht uitleven. “Experimenteren met versnellingsbakken en duizend van dat soort dingen, begrijp je?” Jordy vertrok naar de IVA en viel met een afstudeerproject over Ferrari meteen met zijn neus in de boter. “Toen Ferrari me belde met de vraag of ik mijn mening wilde geven over een bepaald prototype, dacht ik, wat moeten ze met zo’n ‘sneuzeltje’ als ik ? Anderzijds voel je je als knaap van 23 natuurlijk vereerd dat zoiets je ten deel valt.” Jordy ging op pad, niet wetende dat hiermee de basis voor zijn stap naar Maserati - enkele jaren later - zou zijn gelegd. Jordy studeerde af, kreeg een baan als docent, richtte zijn eigen bedrijfje op en zat, naar eigen zeggen, heerlijk in zijn vel. Totdat vanachter de andere kant van de Alpen de telefoon rinkelde en mensen van Maserati Jordy uitnodigden naar de 24-uurs race op de Nürburgring te komen.
Eenmaal op het racecircuit werd hij tot grote vreugde en verbazing ingezet bij allerlei werkzaamheden. “Op de een of andere manier lag ik bij Maserati goed in de markt. Bleek men happy met mijn ideeën over juist dat stukje techniek waarin ik mij door studie en zelf experimenteren gespecialiseerd had. Toen ze me vroegen te verkassen naar Bologna om voor hen te komen werken, had ik wel wat tijd nodig om dingen op een rij te zetten. Hoe zal ik het zeggen… natuurlijk, een droombaan als deze laten schieten zou enerzijds doodzonde zijn. Anderzijds had ik het thuis met mijn werkzaamheden zo naar mijn zin, dat ik een ander wilde overdenken. “Maserati pakte mijn reactie op geheel eigen en vooral Italiaanse wijze op. Zo van, Jordy, dit is ons aanbod, doe maar lekker rustig aan, maar wil je wel graag snel beslissen? Ze wilden me blijkbaar zo graag hebben, dat het ticket al klaarlag.” Anderhalf jaar later heeft Jordy zijn draai in het Italiaanse aardig gevonden. “Wat mijn werk aangaat, draag ik simpel gezegd de verantwoording over alle data die uit een prototype voortkomen. In feite ben ik degene die alle testen overziet. En dan maakt het niet uit of je het hebt over het meten van windsnelheden langs de auto, bewegingen van de ophanging, het meten van drukken in de motor, alles wat meetbaar is en waaraan je databases kunt koppelen, samen met het analyseren van deze data, dát is mijn vak. En dan heb ik het nog niet gehad over het bestellen en plaatsen van de juiste nieuwe sensoren, want ook dat valt onder mijn verantwoordelijkheid. Ik analyseer, maar bedenk officieel niet de oplossing. Anderzijds, doordat Maserati relatief klein is, raak je daar toch heel nauw bij betrokken. Ik mag dan geen testrijder zijn, zonder mijn goedkeuring voor een test gaat er geen auto bij me weg.”
Ondanks een leven met een job waar velen ongetwijfeld van zullen dromen, is Jordy bovenal realist én Limburger in hart en nieren. “Om te beginnen heeft Maserati me waanzinnig goed opgevangen en ervaar ik veel uitdaging in mijn werk. Neem nu alleen al het reizen als een auto moet worden getest in bijvoorbeeld Zuid-Afrika, Spanje of Zweden. Weet je, Italianen zijn heel gepassioneerd, leven als het ware op straat. Heb je eenmaal een vriend onder die Italianen, dan word je ook snel in de vriendengroep opgenomen.” Anderzijds ervaart Jordy ook obstakels. “Neem nu bijvoorbeeld de taal. hoewel ik deze nu aardig onder de knie heb, ervaar ik toch beperkingen. Ik kan niet die emotie in de taal leggen die ik soms zou willen. Verder mis ik in een studentenstad als Bologna soms een bepaalde vastigheid. Studenten komen en gaan, begrijp je. Ik ervaar dat als een bepaalde leegte, iets wat ik ook ervoer toen ik nog in Utrecht woonde. Dat missen zit hem overigens in kleine dingen. Al is het maar de heerlijke stamppot die mijn moeder maakt. Zijn het de vier kroketten die ze me op de terugreis meegeeft die ik na aankomst in Italië als een razende moet bakken? Is het de gezelligheid die ik met mijn vader had, al sleutelend aan auto’s? Ik blijf erbij, je moet minimaal twee jaar in een bepaald land of een bepaalde plaats wonen om helder te krijgen of je ook daadwerkelijk in die omgeving past.”
Hellenbrand laat weten het bedrijf Maserati erg te waarderen. “Het is een klein merk dat samen met Ferrari heel bekend is en zowel professionaliteit als exclusiviteit uitstraalt. Bestaat Maserati uit ongeveer 1000 werknemers, samenwerken met 40 mensen op mijn afdeling is close hoor! Zeker als je beseft dat je met een relatief klein team als het onze, machtige dingen kunt creëren. Als er dan weer een nieuwe auto staat waarop we met zijn allen hebben gezwoegd, gezweet, gebrainstormd en getest, reken maar, dat voelt als mijn kindje! Laat ik het zo zeggen, mijn job is een baan waar je eigenlijk eerst een leven over moet dromen om hem dan te krijgen!”